Echo Złotoryi: “Irlandia moja zielona - Jak daleko uciekł Jackus?”
W Złotoryi aktywnie działałeś w “Betonecie”, czy na wyspie też masz czas na wędrówki, przygody i badanie tajemnic okolic?
- Czasu na pewno mniej, ale głownie chodzi o to że żyjąc w Dublinie nie mam możliwości zwiedzania jaskiń, poniemieckich budynków. Teren jest zurbanizowany a wszelkie góry, parki, zadeptane przez turystów. Tu po
prostu nie ma terenów dzikich, nie odkrytych. Poza tym to nie Pogórze Kaczawskie - gdzie się urodziłem i wychowałem. Miejsca do których mam sentyment.
Jednym ze skutków twojego wyjazdu był rozpad “Betonetu”, nie żal ci waszego dzieła?
- Nie sądzę, żeby w sprawie Betonetu zapadł już wyrok. Podczas każdej wizyty w Polsce staram się poświęcić czas na poznawanie okolic Złotoryi. Oczywiście nasza aktywność jest mniejsza, bo każdy w taki czy inny sposób ułożył sobie życie, ale pasja nie przemija tak po prostu, więc choć rzadko, to jednak nadal organizujemy wspólne wypady.
Dalej utrzymujesz kontakt z ludźmi “Betonetu”?
- Ciężko odciąć się od ludzi z którymi przeżyło się połowę życia. Poza tym dzisiejsza technika nam sprzyja. Istnieje przecież Internet, dzięki któremu możemy komunikować się na żywo z użyciem kamer, przesłać emailem fotografie odwiedzanych miejsc. Ceny rozmów z telefonu komórkowego na telefony w Polsce są bardzo niskie 9c/min na stacjonarny 25c/min na komórkę. Co
daje możliwość dzwonienia w każdej wolnej chwili…
Całość wywiadu Bartka Jeziorskiego z betonetowymi emigrantami znajdziecie wnajnowszym numerze Echa Złotoryi. Dla tych, którzy nie mają możliwości kupna gazety, zamieszczamy skan artykułu: Irlandia moja zielona - Jak daleko uciekł Jackus?
Zrodlo (oryginalny wpis) na http://www.betonet.nazwa.pl/news.php?id=124,anna.bukowska@admin.la
